05-04-2008, 01:03 PM
Eskiden Türkiye'de kahveler ve salonlarda halka hikâyeler söyleyen, olayları olmuş ya da oluyormuş gibi canlandırarak anlatan sanatkârlara verilen ad. Sahnesi ve kişileri olmadan yapılan bu anlatımlar çoklukla el hareketleri ve şive taklitlerine dayanırdı. Meddah, halkın karşısında yüksekçe bir yerde oturur; ilkin padişaha dua ettikten sonra “zaman, zaman içinde; kalbur, saman içinde” diyerek hikâyesine başlardı.
