Pelin Karahan Fan

HÜÜÜ

horasan’dan Yörük geldik
güvercin donuna girdik
dut köseğiyi yeşerttik
Hünkar Bektaş kavlindeniz

akmışız gözyaşı gibi yarılmış topraklardan
zulüm huruc etmiş üstüne
al kan içinde devran
al kan içinde insan
yamyamlar yağmalarken bozkırları
bağdaş kurup oturmuş kucağımıza
güneş yeleli aslan
mazlum bakışlı ceylan

vahdet ile girmişiz erenler meydanına
kırkımız bir yanmışız kırk budaklı şamdanda

mihman evidir kalbimiz
cümle alem ali bize

sökün geldik horasanın elinden
akik gözlü al boz atlar üstünde
tan yıldızı hırızmalı-gül sayalı kadınlar
kartal sağılışlı yağız adamlar
dağlar aştık
dağlandık
çöller geçtik
kılağlandık
belimizde kılıcımız kirmani

acıyı nakış nakış güldürdük
sırların sırrına akıl erdirdik
aşılmaz kaç yolu geldik
serdik oğuz kilimini Anadolu’ya
analar dolu geldik
aslanı da ceylanı da bir semaha durdurduk

zulümler-sürgünler içre medetsiz
binyıllar devirmişiz
altımız kısır toprak
başımız hain sumsak
kıraçların ortasına aşk tuğunu dikmişiz
ey yarenler-ey yoldaşlar
revakların ortasında
meydan evidir kalbimiz

ayıp görse üstün örter
kendisi doldurup içer
yüzülmüş derisini taşır sırtında
yoldaşı balım sultanlar
cümle alem kandaşları
yokluktan yokluğa
gelenler biziz
bir üzüm tanesini kırka bölenler biziz
pir evidir dünya bize

kangal dikenlerini sevdik
bozkırları yazgı bildik
acıdan acıya sevda taşıyan
zamandan zamana yürüyen kervan biziz
Çin’de-Maçin’de-kara alnı nur Afrika’da
köle pazarlarında
aşk taşıyan Merdan biziz
göğün yerin nazarında
kavganın can pazarında
zaman da biz-uzam da biz

dağılır kaşaneler-yerle bir olur devran
aşktır yıkılmaz kalemiz
Hacı Bektaş pirdir bize

o yaralı karıncayız evreni kucaklayan
bütün aşk kitaplarının mürekkebi
işte bu kan
halkta hakkı gören gözüz
ezel ebed birdir bize

ateşler içinde ateş taşırız yakınmasız
Premetheus'tan selam getirmişiz Yunus’a
günah günahlıktan çıkar gönül dergahımızda
suç dediğin suç sayılmaz
dünya baştan başa Kerbelâ kesilse
çağlayanlar çıldırır bağrımızda
yaşam zındana çevrilse
karanlığı nur ederiz
ikilik dağları diz gelir yolumuza
ikilikler ırmak olsa
bir denizde bir ederiz

gök mürüvvet penceresi
kırklar meydanı kalbimiz
hatem-i güldür canımız
huzur-u pirdir gönlümüz


Horasan elinden geldik
yalım yalım aşk nakşettik dünyaya
kurup Türkmen otağını Anadolu’ya
bin yılları diriltip
birbiriyle kardeş kıldık

ki zulüm uyumadı hiçbir çağda

melek ve şeytan
gül ve kan
aşk ve hicran
karşı karşıya
ayak yalın
kırbaç ve baç
aşk taşıdık çağdan çağa
aç bi ilaç
yazıların yaylaların bağrına
ölü karıncalar gibi saçılanlarız
semender canlıyız
anka soyluyuz

Dedem Korkut dilinde
ne Deli Dumrullar vardır içimiz sıra
Azrail güvercin olur oncaya
ne korku tanır ne ürkü
biz ki
güvercin donuna girenlerden
Hünkâr Bektaş kavlinden
sırat dedikleri de kardaş bir koygun türkü

aşk gelmişiz
ummanlara dalmışız
yanmışız
yanmayı can bilmişiz
haykırmışız dünyaya
hüü demişiz
hüü

halvete geldik dünyaya
çilehanedir gönlümüz

yürürken düş görenleriz
düşü hayra yoranlarız

eğnimizde melanetin hırkası
ar ı namus şişesini taşa çalanlardanız

var varanın
sür sürenin
yoldaşıyız başı bunda olanın
kandaşıyız acılarda yananın
merhameti öfkesine galip gelenlerdeniz


sabır kaleleri candan yapılmış
şu insan yüreği camdan
bin yıl bir vakitte durmayı bildik
ömür dedikleri gamdan yapılmış
bin yıllar sonrayı görenlerdeniz

hem arıdır-hem durudur
meydan havuzu kalbimiz
sudur arıtır gönlümüz
yeşerttik dut köseğiyi
altı taç yapraklı hacı Bektaş gülüyüz

dünya bize meydan ise
mihman evidir kalbimiz
cümle âlem âli bize
hüüüü dünyaya
hü sevdaya
hü sonsuza
hüüü

ağustos-2004
not:şiirde geçen,mihman evi,meydan evi,pir evi vb tamlamalar aynı zamanda Hacı Bektaş türbesinin bölümleridir
adnan durmaz

Adnan Durmaz

Irmaksız Turaç gibi

Bastırılmış devrimlerin
Mermileriyle hüznü yazarım
Çiğnenmiş direnişlerden kalan kıvılcımla
Susuşu
Birikişi
Onuru
Silkinişi yazarım
Militanlar geçer yüzümden
Akşam alacalarında firari
Kalabalık tepeden tırnağa hınç
Hınca hınç

Sen bu kaldırım girdaplarında
Atılmış gidilmiş terkedilmişsin
Kaç

Sevdin de mermiler yazıldı alnına insanları
Zindanlar yazıldı bahtına
Hadi yine kollarını aç
Aç
Aç

:
Hapisler çürütmüşsün
Ömür örsünde zaman
Şimdi kim tanır seni
Irmaksız kalmış turaç
Gibi bir güneş batarken

Yabancısın nere gitsen
Yetiş son otobüslere
Gideceğin bir yer varsa
Kaç
Kaç
Kaç

Yağmurun altında düşen
Umudun alnında düşen
Meydanın canına düşen
Sevdanın yanına düşen
Öylece kalır karanlıkta
Ardında kanayan bir sevda
Al
Sakla
Sızlayan bir yara gibi
Büyüsün varsın kalbinde

Değilse kurur ırmak
ırmaksız kalır turaç
2001
adnan durmaz

Adnan Durmaz

umutsuz hiçliğinde dili koparılmış rüzgar
gam bezmidir ki dilsiz söyleşir efkâr

kalbin varaklarına kanla yazılmıştır her hâl
aşk sahrasında sürekli ayrılan yollar

bilinir ölümüyle birlikte büyür her çiçek
bunu anlatır cümle aşklardan artakalanlar

akşam bulutlarına yürek yasladık da ne oldu
sebep odur işte bulutlar kan içinde kaldılar

bir toz gibi savrulacağız böyle azaplar içinde
bir kuru yaprağız ki bizi anımsamayacaklar

atlılardı coşkumuz zifiri karanlıklarda çılgınca koşan
aah ayrılığın dipsiz uçurumlarında parçalandılar

yok mudur kavuşmalar iklimi
yoksa cehennem bu dünya mıdır
aşklar ki hep yaralar
hep yaralar
yaralar

sevilenin sevene ettiği zulmü eden cellat var mı dünyada
diken mi kendine battı
yoksa gülü dikene mi sapladılar

belki çöllerden geçip dağları aşan yolsun ey aşk
seni hep yolların sonunda boşuna aradılar

şeytan da sen oldun melek de bu çile ikliminde
hep var ol ey sevgili
aşklar en iyi sayende tanımlanacaklar

bütün diyarları ara kendi insanını bulmak kavliyle boşuna
içinde tüm yollar
uçurumlar
ve dağlar
içinde varsa yar
içinde varsa var

adnan durmaz

KILINCI KIRILMIŞ KAVGALARDA YARALI


türküler söylerdim
gün kızıl güllerle donatırken denizi
ay düşerdi enginlerin rahmine
kaç bin yıl sesimle evcilleşmiş dalgalar
gayri bir eski tahta bile vuramaz kıyılara
kaç ömür geçirdiğim kalyonlardan
şimdi parmak uçlarımda okyanuslar uğuldar
tenini bir kadın gibi okşadığım sulardan

türküler söylerdim
deniz tanrılarının öfkesi körelirdi
sirenalar susardı sevdamın avazına
kıyıya vururdu deniz kızları
kalbimin tüm yelkenleri rüzgar
altımda kıvrak kalçalarıyla dişi dalgalar

sevdalar korsanıydım
tekinsiz adalarda
arpımın tellerinde de hey yar hey yar
güneş sevda yumurtlar
sen ki aşktın
şu beni savuran
zındanlara-şarkılara

sularla konuşan
deli bir simyacı diye
kovulduğum limanlarda
karavaşlar satılırda
ve yağmalanırdı
meşin derili hayat
aşk ki hep
kılıcı kırılmış kavgalarda yaralı
ağlardı
her kölenin bakışlarında

suyun derisi kavlar
ben ne zaman ah etsem
ne zaman avuçlasam denizin kalçasını
çalkalanır gövdesi
beni şehvetle sarar
sevdalara sarılmadan
milat yazılmaz derdi
bir yaşlı forsa
deniz hasret ve ben
kaldık işte
neye yarar

yılan gözlü
çiyan elli
çapulcular dolaşmış
çengel parmaklarıyla
kalbimi deşmek için
yedi iklim
yetmiş rüzgar
bellidir kalbimin eşkali
ben hayata sürülmüşüm
en eski söylencelerde adım
yedi denizlerin dışarı attığı korsan

kırılmış gemilerin
son tahta parçası
hasretim okyanuslardan dipsiz
maceram göklerden derin

gahi çilelerin narına düştüm
“yandım gitti ala karlı dağ iken”
gahi muhannetin zoruna düştüm
yardım ferhat ferhat zulum dağları
hayat dedikleri ahmış amanmış
sele gider en sevdalık çağları
ömrü hasretlere bölen devranlar
sabrım kaleleri taştan demirden
eridi kalmadı yürek yağları
ne aşklar gözyaşı selinde kaldı

kendi Leylasına Mecnundur her can
madem kula kulluk elinde devran
bazan Şirin ferhat aşkına yanan
gayri Leyla bile oldu bir yalan
alınıp satılma çölünde kaldı

yavru şahin nere gitse sızılar
satılmış gâvura dağlar yazılar
bin yıllar aşarak gelen kevranlar
menzilsiz sahipsiz kalmış bozular

kilimlere kirkit kirkit dokunan
kadim destanların ilmiği kopmuş
yaylanın yolunda kağnı böğründe
destanlar yaratan kadim sevdalar
zulum ikliminin yelinde kaldı



sevdalar hakkınca yaşansın diye
namertlik kapısı kapansın diye
kuru dağda gür ormanlar misali
güzeli gönüller yaratsın diye
diken çöllerinden yaya gelmişim
altı okka yürek yoktan sayılmış
kahpelik çağından sumsuk yemişim

yar yaptım ben kara kuru Leylayı
Şirin ateş olmuş cehennemden zor
zincirleri sevda ile deldim ben
yadeller yüreği pazara sürmüş
koptu kolum yarin belinde kaldı

ayrılık gurbetlik yokluk yoksulluk
kara sevda hicran çile harmanı
merhem diye tuz doldurmuş yarama
yürek parçalanıp iki şak oldu
bir parçası yarin elinde kaldı

dağlardan kayalar gibi
ömrümüze heyelan oldu zaman
acısı görülmemiş yıllar denedim
kıraç dağlar ıssızında
kuş uçmaz kervan geçmez acıda
serpilmiş yalnızlığa bir avuç köyler
avaz et
zamansız mekansız sonsuzda
bir cana erişmez sesin
hükmetmez yalnızlığa orada
saltanatın
asaletin
yarattığın küçük dağlar
büyür umman olur hiçliğin
deli girdaplarda
karınca bile değilsin

an kanar
ve kopar
bir başka andan
iki an arasında
aşılmaz sonsuzdur zaman
bilirim
geçilmez yollar denedim

iki odun parçasıydı aşk
ilk insanın sürterek tutuşturduğu
kav ve çakmak taşındaydı
bir kıvılcımla başlayan

sahi siz
kaç kıvılcım kurban ettiniz

çöllerde denedim ki kays
aşkın diğer yakasındaki korkak
düştüğü sularla bir kurudu gölgem
yanıldı şak şak
huşu içinde şairler geçti
uşşak-ı dil figar
geçti şuara-ı azam
sözcüklerden labirentler kurarak

kanayak bozkırlarda
yırtık mintanlı hayat
savrulup giderken
kendine batan dikenler gibi
kan ve revan
şairler geçti saltanat sofralarından
saf saf
huşu içinde
hışımla
taşaklarında şehvet



ceplerinde kasideler dolusu kese
süt beyaz aydınlığında sadabad
süt beyaz çifte kayıklar
süt beyaz servi hıraman aheste
mumdan parmaklarımda lâ’l dolu kâse

çöller denedim ki orada
şimdi bir kum tanesidir savrulan saltanatlar

böylesine bir dünya
insanlıktan çıkmışsa
korkmam gayrı demişim
sığınıp yalnızlığa
kara ada
kızıl burun
sevdalı göz kıyısı
beladan belaya çıkmışım
kaçtır ki
kavgalar kaybetmişim
sulara diz çökmüşüm
bütün gemilerimi
kaç kez yakmışım
hep yenilmiş kalbimi
suların
suratına çarpmışım
korsanım dalgalarda
korsanım belalarda
korsanım sevdalarda

ya dalgalar alsın beni bir türküm kalsın
yada gayrı aşklar benim mekanım olsun





madem hayat
sonsuz umman
dağlarda şaki olup
yanayım yıldızlarla
sularda yakamozlar türküm olsun
zulumsuz doğsun diye ay
büyüsün diye başak
yürüsün diye
zincirini kıran hayat

bin yıl daha
bin yıl daha
ne efendi
ne köle
bin yıl daha
ben şaki olayım dağlarda
ve cümle sularda korsan
bin yıl daha
öle öle

ADNAN DURMAZ

Adnan Durmaz

KIZILKIVRIM

Kendimize ve sisteme tersinden bakmak


Ukuş körki til ol bu til körki öz
Kişi kör ki yüz ol bu til körki göz

Aklın süsü dildir dilin süsü söz
Kişinin süsü yüzdür yüzünün süsü de göz


Kutadgu Bilig, Yusuf HASHACİP

1-

--------------------------------------------------------------------------------

SEN YOLLARI



akşamın pembe avuçlarında sarı bir yaprak
imlası bozulmuş bir dağın söylediğidir
kıracın bağrında toz burgaçları
arının pürene söylediğidir

böyle kent ulumaları içinde sevmek
acının sırtlan dişleri arasında
gecenin kalbinde sancırken yıldızlar
en kepir yerinden bozlaklar akıtmak bozkırın
vurulmuş av solumaları içinde sevmek

kekre bir bulutun söylediğidir

omzumda sabırdan dokunmuş heybem
ayrılık nakışlanmış ipliği yürek yaşından
taş kale yüreklerin kapısından geçmişim
susuşun taş kesilmiş çığlıklarından
kirpiğimde kalan nem
gecenin ürkünç uçurumlarından
bir ay devridi ki hele
kır bir kısrak gibi
köpük köpüğe

hoyrat ve kırlıyım
bana tanrısı olduğumu söyleyen
ne kadınlar bıraktım ardımda selsele

bitmez bir heyelanın tozlarına banmış saçlarım
geçtiğim yerlerde koparttığım tufanda
yurtsuz ve yabanlıktır yazgım
her yerde ve zamanda

yellerde savrulan dikenin söylediğidir

bir hitit akşamında
mil çekilmiş gözlerine gönlümün
tam bin yıl söylendim
asuri şarkılarda

seni sevmek
bilinmez denizlere yelken açmaktı
odisseienin gemilerinde

ömründe deniz görmemiş
fyrigyalı bir köleden
eşkiyalar yaratan hasretin
bir korsan gemisi gibi
bela kasırgalarına sürmüş kalbimi

içine dağların siluetini çizip
hükümdarın ölüm fermanıydı
uşşak-ı dil figar bir osmanlı akşamında
boynumda sürgünlük yaftasıydı
kolumda damgaydı
kara yazgıydı alnımda
recmdi
kötü yola düşmüş
bir istanbuldu seni sevmek

geceyle şafağın öpüştüğü ışığın söylediğidir

ömrümü
tüm bozkır yollarının ağıtlarından yazdım zamana
heybemde kalbimin kanla çizilmiş haritası
akmayan gözyaşlarının imlasıyla okuyarak suretini
heybemde uzun havalar
bende kalan gözlerin kalbimin pusulası
sen yollarına düşmüşüm

evrenle buluşturarak her bir heceni
seni sevmek
direnmenin-savaşmanın-isyanın
kalbimdeki sureti

çünki sevdalara bakar kör kalır
başkaldırmasını bilmeyen yürek

alanlarda kalan kanın söylediğidir

15.06.2002 - 2004 adnan durmaz

Adnan Durmaz

Var Git Sonbaharım Ol



o küflü ıssızlıklar boyunca
gel yaramı dağla benim
yalnızdık iki ufkun uçunda iki yaprak
tipili bir gecede iki mezar taşı kadar
bizi sürgün düşürdü aşk
yaprak döktük sen orada ben burda
var git sonbaharım ol da ağla

gonca gülün dalı gibi
ellerin vardı ya hani
dokunsan gül açacak sanırdım
tut ki bin yıl aradık bu mahşeri ıssızda
kanatları yorgun düşmüş iki yaralı turna
tut ki düştük bu kederin dalına
bin yıl daha geçse fark eder miydi
görür görmez gözlerinden tanırdım

bak işte hazan vakti şimşekler kırbaç kırbaç
nasıl da çılgın gibi devşiriliyor
seni bulutlarca sevmek isterdim
bütün bilgileri bir yana atıp
suyun ve ışığın evrensel türküsünde
yağmurlar kadar vahşi
fırtınalarca masum
döve döve yalçın kayalıkları
deli sularca sevmek isterdim seni

hani gülüşlerin vardı
bahar vakti kuş sağnağı
kırlangıcın kanadına dokunan ışıklardı
ırmaklar boyunca uçan
sevdalı turaçlar gibi
seni ben
bin dalıyla sevda sevda silkinen
ulu ağaçlarca sevmek isterdim

kavak nasıl aşk düşürür buluta
el uzatır dokunmaya yürekten
yedi kat toprakta suyu bulur da
nasıl sallar dallarını toprağa
aah salkım söğütler gibi
sevmek isterdim seni
ve ardıçlar gibi dulda verip poyraza
dost düşman ayırtsız kapısı açık
ve meşeler gibi serin
çınarlar kadar ulu
sana aşk düşürdüm işte
ve ağaçlar gibi
bir yerde bağlı
tut ki varamadım sana

ayrılıktır belki hayat rüzgarda yaprak
an andan kopar da gider
soluk soluktan ayrılır
ömür ki bir çileler iklimi
bu bozulmuş devranda
sevdalar yerden yere savrulur
bir ay düşer
gece yarı
ağlayan dallarıma
gel ki göçmen kuşlar gibi
ay ışığı sunayım sana
sana yanışıma ağla

acı ürür
yalnızlık rüzgardır biraz
bir ağaç dik yaşadığın toprağa
benim sevdamı anımsa
ve dalları çiçek açsın dal sürsün
bizler öldükten sonra da
09.11.2005

adnan durmaz

Adnan Durmaz

Var Git Sonbaharım Ol



o küflü ıssızlıklar boyunca
gel yaramı dağla benim
yalnızdık iki ufkun uçunda iki yaprak
tipili bir gecede iki mezar taşı kadar
bizi sürgün düşürdü aşk
yaprak döktük sen orada ben burda
var git sonbaharım ol da ağla

gonca gülün dalı gibi
ellerin vardı ya hani
dokunsan gül açacak sanırdım
tut ki bin yıl aradık bu mahşeri ıssızda
kanatları yorgun düşmüş iki yaralı turna
tut ki düştük bu kederin dalına
bin yıl daha geçse fark eder miydi
görür görmez gözlerinden tanırdım

bak işte hazan vakti şimşekler kırbaç kırbaç
nasıl da çılgın gibi devşiriliyor
seni bulutlarca sevmek isterdim
bütün bilgileri bir yana atıp
suyun ve ışığın evrensel türküsünde
yağmurlar kadar vahşi
fırtınalarca masum
döve döve yalçın kayalıkları
deli sularca sevmek isterdim seni

hani gülüşlerin vardı
bahar vakti kuş sağnağı
kırlangıcın kanadına dokunan ışıklardı
ırmaklar boyunca uçan
sevdalı turaçlar gibi
seni ben
bin dalıyla sevda sevda silkinen
ulu ağaçlarca sevmek isterdim

kavak nasıl aşk düşürür buluta
el uzatır dokunmaya yürekten
yedi kat toprakta suyu bulur da
nasıl sallar dallarını toprağa
aah salkım söğütler gibi
sevmek isterdim seni
ve ardıçlar gibi dulda verip poyraza
dost düşman ayırtsız kapısı açık
ve meşeler gibi serin
çınarlar kadar ulu
sana aşk düşürdüm işte
ve ağaçlar gibi
bir yerde bağlı
tut ki varamadım sana

ayrılıktır belki hayat rüzgarda yaprak
an andan kopar da gider
soluk soluktan ayrılır
ömür ki bir çileler iklimi
bu bozulmuş devranda
sevdalar yerden yere savrulur
bir ay düşer
gece yarı
ağlayan dallarıma
gel ki göçmen kuşlar gibi
ay ışığı sunayım sana
sana yanışıma ağla

acı ürür
yalnızlık rüzgardır biraz
bir ağaç dik yaşadığın toprağa
benim sevdamı anımsa
ve dalları çiçek açsın dal sürsün
bizler öldükten sonra da
09.11.2005

adnan durmaz

Adnan Durmaz

Yıldızların Fırınında Kavrulan Sevda

gök giyinmiş gelin gibi akşam da mest ben de mest
bazan evrenlere sığmam bazan her şey bana dost

aklım benden alın gitsin yerim yurdum gönlüm olsun
yorganım yıldızlı gece döşeğimse bir yırtık post

kumdan saraylar istemem bana gönül evi gerek
mal mülk isteyene kalsın.saltanata saraya rest

haklı kavgalarda ölmek-son yoksul gülene kadar
ha evet bir de yar olsun-aşk yolunda dest bedest

sevdamız yıldızlarla yaşıt-hasretimiz milyon yıllık
gözlerin bezm-i elest akşam da mest ben de mest

ADNAN DURMAZ

Adnan Durmaz